Gedicht “Ode an’t Diep”van Wim Rietman

             Ode an’t Diep

 In ut veurjoar zuuk ek un plekkien an’t diep.

Hier muu-k noartoe,
ek bin-t mi-jzelf verplicht.
Op disse plek is de natuur an de macht.
Ut lentelecht is skerp
en  ontnemp zowat mien zicht.
Aa-k ut eemm niet meer wiette,
vienne-k hier mien kracht.

In de zoemer vien-ie mi-j altied an’t diep.

Uur-n kan ek hier kiek-n
noar de beuties op ut waeter.
Altied allienug, ook al is ut soms druk.
Hier vlieg-n mien gedacht-n,
noar vrogger en noar laeter.
As de oamd langzaam vaelt,
vienne-k hier mien geluk.

As de herfst kump, goa-k vaeke kiek-n an’t diep.

Zwaerte golv-n met witte kraeg-n
jaeg-n ut waeter op.
Diep in gedacht-n kiek ek over de diek.
Un eufd vol met vroag-n,
vanalles maelt  deur mien kop.
En al ek ut vaeke mis, toch
vienne-k hier mien geliek.

As’t winter wördt, stoa-k greeg an-t diep.

Mien oasem verspreidt un lechte  nevel,
bi-j elke zwoare zucht.
Hier goa-k noartoe aa-k  bin uut-eblust.
Ut waeter is kalm now,
onder un staelblauwe lucht.
As mien gedacht-n op de loop bin,
vienne’k hier mien rust.


Wim Rietman